Naczelna Pielęgniarka

mgr Marzena Urbaniak
tel. 0-24388 26 01 w. 106 e-mail: naczelna@zozleczyca.pl

Stanowisko ds. Zamówień Publicznych

mgr inż. Jarosław Siwek
tel. 0-24388 26 01 w. 205
e-mail: zozleczy@zozleczyca.pl

Sekcja Służb Pracowniczych

Kierownik: mgr Jadwiga Graczyk
tel. 0-24388 26 01 w. 216, 132
e-mail: kadry.zoz@zozleczyca.pl

Sekcja Ekonomiczno - Finansowa

Główny Księgowy: dr n. tech.. Leszek Haduch
tel. 0-24388 26 01 w. 187, 206

Sekcja Organizacji i Nadzoru

Kierownik: mgr Monika Staruszkiewicz
tel. 0-24388 26 01 w. 102
e-mail: statystyka@zozleczyca.pl

Sekcja ds. Zagrożeń Kryzysowych, Ochrony Ludności i Spraw Obronnych

Jacek Ożadowicz
tel. 0-24388 28 00

Sekcja Techniczna

Kierownik: mgr inż. Jan Gruszczelak
tel. 0-24388 26 01 w. 193
e-mail: techniczny@zozleczyca.pl

Sekcja Zaopatrzenia i Administracyjno - Gospodarcza

Kierownik: Wojciech Redlicki
tel. 0-2488 26 01 w. 129, 229
e-mail: zaopatrzenie@zozleczyca.pl

Sekcja Sanitarno - Epidemiologiczna

Kierownik: Anna Mamińska
tel. 0-2488 26 01 w. 104
e-mail: aepid@zozleczyca.pl

Stanowisko ds. BHP

Mariola Raczyńska
tel. 0-2488 26 01 w. 230

Stanowisko ds. Naprawy Sprzętu Medycznego

Łukasz KaĽmierczak
tel. 0-24388 26 01 w. 201

Apteka

Kierownik: mgr Barbara Nowakowska
tel. 0-24388 26 01 w. 131
e-mail: apteka@zozleczyca.pl

Archiwum

Małgorzata Łęcka
tel. 0-24388 26 01 w. 137

Kotłownia

Kierownik: Wojciech Redlicki
tel. 0-24388 26 01 w. 152
e-mail: kotlownia@zozleczyca.pl

Kuchnia

Kierownik: mgr inż. Bożena Wojtczak
tel. 0-24388 26 01 w. 202
e-mail: kuchnia@zozleczyca.pl

Dla pacjenta

 
Historia PDF Drukuj Email

Zmiany jakie w epoce Oświecenia dokonywały się niemal we wszystkich dziedzinach życia społeczno -gospodarczego w Polsce nie ominęły również i lecznictwa polskiego. Dążenie do zapewnienia sobie zdrowia , uchronienia się przed chorobami , zawsze towarzyszyły ludzkości. Zarówno warunki zdrowotne społeczeństwa jak i ogólna sytuacja higieniczno-sanitarna wywierały i nadal wywierają bardzo poważny wpływ na układ stosunków gospodarczych , społecznych i kulturalnych.

Szpital łęczycki jest obecnie najstarszą w mieście, nieprzerwanie funkcjonującą półtora wieku instytucją Na przestrzeni lat zmieniały się jego funkcje , rola i zadania. Decydujący wpływ na jego działalność wywierała nie tylko określona sytuacja polityczno-ekonomiczna kraju , ale i zainteresowanie jego losami ze strony władz tak centralnych jak i miejscowych w różnych warunkach historycznych . Funkcjonując nieprzerwanie przez 155 lat , mimo na ogół ciężkiej sytuacji gospodarczej jaka mu towarzyszyła przez dziesiątki lat , wiele zawdzięcza ofiarności całego społeczeństwa a przede wszystkim ogromnemu poświęceniu i zaangażowaniu jego personelu, szczególnie zaś lekarzy ordynujących .

Przystępując do naszkicowania dziejów łęczyckiego szpitala nie można pominąć sytuacji sanitarni -higienicznej w Łęczycy. Ogólnie stwierdzić należy , że warunki te w mieście i w okolicznych wsiach były złe . Składały się na to nie tylko ciężkie warunki bytowe mieszkańców , niekorzystne warunki topograficzne ( duża ilość bagien i mokradeł ) , brak urządzeń komunalnych . Dużą rolę odgrywały również ciemnota i zacofanie wśród najuboższej ludności oraz zadawnione przesądy i zabobony lecznicze . Jeżeli dodamy do tego stosunkowo często występujące zarazy i epidemie , niewłaściwe odżywianie wynikające nie tylko z ubóstwa , ale i braku wiedzy w tym przedmiocie oraz często występujące choroby odzwierzęce , zniszczenia wojenne , złą wodę używaną do celów spożywczych wyłania nam się niezbyt budujący obraz stanu zdrowotnego ówczesnego społeczeństwa . Łęczyca nie była zresztą pod tym względem wyjątkiem ani w skali wojewódzkiej ani nawet krajowej czy też europejskiej . Jej stan sanitarno - higieniczny i warunki zdrowotne mieszkańców był typowy dla podobnych miast w tym okresie . Pod koniec XVIII wieku zarówno w Europie jak i u nas w kraju rozpoczyna się energiczna akcja zmierzająca do poprawy sytuacji na tym odcinku . Już w 1784 roku król Stanisław August wydał uniwersał nakazujący wszystkim miastom królewskim , do których należała także i Łęczyca , wysyłać uczniów do Krakowa na "naukę lekarską" . Wysyłani uczniowie byli stypendystami tych miast. Nauka miała trwać 3 lata . Uczniowie po ukończeniu nauki byli zobowiązani do powrotu do swych miast. Zgodnie z tym poleceniem , władze miasta Łęczycy wysyłały do Krakowa 24 letniego cyrulika Antoniego Pawłowskiego wraz z jego żoną Franciszką , która miała uczyć się akuszerii . On natomiast miał się nauczyć chirurgii . Podobnie jak w innych krajach , tak i na terenie Polski leczeniem zajmowali się także aptekarze . Oprócz aptek publicznych funkcjonowały także apteki klasztorne , dworskie i domowe . Znany jest przywilej królewski z 1783 r zezwalający J. Idzikowskiemu na założenie apteki w łęczycy , ale śladu działalności tej apteki jak dotąd nie udało się znaleźć . Prawdopodobnie skończyło się na zamierzeniu założenia apteki . Świadczy o tym fakt wydania przez władze miejskie Łęczycy w 1792 r zezwolenia na założenie apteki osiadłemu w Łęczycy doktorowi Janowi Hyntzmanowi .

łęczyca , miasto wojewódzkie w XVIII wieku , dopiero około 1792 r może się wykazać i pochwalić osiadłym tu lekarzem w/w dr Hyntzmanem . W tym czasie zaś na terenie całego województwa mieszkało zaledwie pięciu cyrulików . Około 1810 r na terenie powiatu łęczyckiego mieszkał już 1 lekarz , 5 chirurgów , 7 felczerów i 3 akuszerki . Na wniosek Komisji Województwa Mazowieckiego , w skład którego na początku XIX wieku wchodziła Łęczyca , już w 1827 roku rozpoczęto zbierać składki na budowę szpitala prowincjonalnego - ogólnego , przeznaczonego do leczenia wszystkich chorób z syfilitycznymi włącznie . Szpital przeznaczony był dla "pospólstwa i biedoty" . Miał on obejmować swym zasięgiem "miasta fabrykantami wypełnione"a więc : Łęczycę , Zgierz , Ozorków , Łódź i Aleksandrów . W pierwszej wersji miał być oddany do użytku już w 1828 r jednakże sprawa budowy szpitala została odroczona i dopiero w 10 lat później t.j. w 1838 r ostatecznie zatwierdzono projekt jego budowy . Na decyzję o lokalizacji szpitala prowincjonalnego właśnie w Łęczycy wpłynął niewątpliwie fakt , że łęczyca była wówczas miastem obwodowym i siedzibą powiatu . W perspektywicznych planach rozwojowych Komisji Województwa Mazowieckiego a zwłaszcza jej prezesa Rajmunda Remblińskiego , Łęczyca przewidywana była jako wiodący ośrodek przemysłowy w centralnej Polsce . Niestety stało się inaczej . Na skutek między innymi niezbyt dogodnego położenia , głównie topograficznego Łęczycy , została zdystansowana przez Łódź . Szpitale prowincjonalne , później zwane powiatowymi , budowano według rządowego planu opracowanego przez Henryka Marconiego w 1840 r a zmodyfikowanego w 1842 r Nad budową szpitala w Łęczycy sprawował nadzór budowniczy powiatu łęczyckiego architekt Baliński . Pierwszy projekt szpitala w Łęczycy przewidziany był na 25 łóżek . Jednakże w momencie oficjalnego oddania go do użytku , po modernizacji przeprowadzonej w trakcie budowy ilość łóżek wzrosła do 30 . Budowa szpitala w łęczycy łącznie z jego modernizacją jeszcze w trakcie budowy trwała 6 lat , zakładając że natychmiast po zatwierdzeniu projektu przystąpiono do budowy . Jako pewnik można przyjąć , że w 1841 roku stanęły mury szpitala, co zostało utrwalone na frontonie budynku . Natomiast oficjalne oddanie szpitala do użytku połączone z poświęceniem i nadaniu mu imienia św.Mikołaja nastąpiło w 1844 r. Administracja szpitala funkcjonowała już od 1840r. Budynek szpitala mimo wielu remontów i przeróbek wnętrz, zachował swoją zasadniczą bryłę architektoniczną aż do czasów nam współczesnych, tj. do 1973r., dokąd mieścił w swoich murach Szpital Powiatowy. Obecnie po kolejnym remoncie i modernizacji , budynek znowu służy łęczyckiemu społeczeństwu jako przychodnia obwodowa. Ogólna wartość szpitala w Łęczycy wraz z placem wynosiła 8445 rubli srebrnych.Dla porównania wartość szpitali budowanych w tym okresie wynosiła : w Sieradzu - 7000rs., w Piotrkowie Trybunalskim - 19.766rs. a w Kutnie - 7000rs. Podkreślić przy tym należy, że szpital łęczycki im. św. Mikołaja nie miał żadnych nadań ani innej formy własności ziemi. Koszt budowy szpitala ponosiło społeczeństwo w 67%. Składki na szpital w Łęczycy wpłacały następujące miasta : Aleksandrów, Dąbie, Konstantynów, Parzęczew, Poddębice, Grzegorzew, Piątek, Ozorków i Kazimierz. Szpitale powiatowe aż do 1870 roku posiadały swoistą autonomię. Szpitalem zarządzała Szpitalna Rada Opiekuńcza. W skład Rady wchodzili : opiekun prezydujący (wybierany na 4 - 6 lat), trzech członków - obywateli ziemskich i lekarz ordynujący. Rada zatrudniała także ekonoma szpitalnego, do którego obowiązków należało zaopatrywanie szpitala we wszystkie konieczne do jego funkcjonowania materiały i przedmioty, a także organizowanie kwest i gospodarka finansowa. W łęczyckim szpitalu leczono chorych na następujące najczęściej występujące choroby: świerzb, liszaje, owrzodzenia, suchoty, choroby zapalne i gastryczne, dyfteryt, szkarlatyna, róża, puchlinę, raka, rany i choroby weneryczne. Poza leczeniem w szpitalu udzielano także porad ambulatoryjnych, i tak np. w 1869 roku udzielono 2060 porad. Poza leczeniem szpital zajmował się działalnością charytatywną , jak świadczą zachowane dokumenty. Udzielono zapomóg pieniężnych najbiedniejszym pacjentom, zebranych w czasie kwesty. Szpital łęczycki do 1870 roku finansowany był przez: dobrowolne ofiary, kwesty, dochody z różnych przedstawień i koncertów, kary policyjne i sądowe, część dochodów ze sprzedaży skonfiskowanych przedmiotów, odsetki od dochodów z kas miejskich, które wpłacano do 1860 roku w wysokości 5%, a po 1852 roku - 15%.Np. w 1860 roku wpływy z kasy miejskiej w Łęczycy wynosiły 400 rubli rocznie. Niezależnie od powyższych wpływów cechy rzemieślnicze, urzędy gminne i inne charytatywne organizacje zbierały dobrowolne składki w specjalnie do tego celu przygotowane skarbonki. Od 1870 roku Szpital Łęczycki posiadał już swój budżet, który wynosił 4.100 rubli. Obliczony był na 35 łóżek. Od 1863 roku wydatki szpitala znacznie przekraczające jego dochody . Najprawdopodobniej wiązało się to z dodatkową liczbą chorych i rannych w czasie walk powstańczych. Nadmienić tu trzeba , że w latach 1854 do 1856 na terenie powiatu łęczyckiego panowała epidemia cholery i mimo, że szpital posiadał 30 łóżek przebywało w nim dwukrotnie więcej chorych. Do szpitala przyjmowano chorych tylko wtedy, kiedy władze administracyjno-policyjne, poświadczone przez lekarza. Nie mógł też zalegać ze składką kuracyjną , jeżeli nie posiadał świadectwa ubóstwa. Skierowanie na leczenie było jednocześnie zobowiązaniem poniesienia kosztów leczenia. W łęczyckim szpitalu leczono nie tylko mieszkańców powiatu łęczyckiego, ale i różnych przybyszów z sąsiednich powiatów. Zestawiając liczbę chorych, średni dzienny i roczny koszt utrzymania jednego chorego w szpitalu, otrzymujemy wprawdzie niepełny obraz warunków, zwłaszcza finansowych w jakich musiał działać personel szpitala. Brak danych dotyczących szczegółowych przypadków chorobowych, metod leczenia, obsady personalnej, ich kwalifikacji, stosowanych leków i zabiegów, nie pozwala na zbyt daleko idące wnioski. Wyżywienie chorych w szpitalu zależne było od rodzaju choroby. Stosowano wówczas trzy rodzaje diet. A więc był wikt przaśny i kwaśny - cała porcja, wikt przaśny i kwaśny - pół porcji i porcja ścisła. W połowie XIX wieku, w okręgu łódzkim na jedno łóżko szpitalne przypadało 1938,8 osób, w Królestwie Polskim - 1430, a w powiecie łęczycki, liczącym wówczas ponad 77 tysięcy mieszkańców, na jedno łóżko szpitalne przypadało 2571,8 osób. Po zestawieniu tych danych komentarz jest zbyteczny. Podobnie jak w Królestwie Polskim, na terenie powiatu łęczyckiego była znikoma ilość dyplomowanych lekarzy. Pracujący tu lekarze w znakomitej większości nie ograniczali swej działalności do ram ścisle zawodowych. Byli niejednokrotnie prekursorami postępu i organizatorami życia społecznego, a nawet politycznego i wychowania patriotycznego. Jako przykład można wymienić wszystkich lekarzy ordynujących w szpitalu. Jednym z najbardziej zasłużonych lekarzy, społeczników i patriotów był Józef Dworzaczek - uczestnik powstania styczniowego. Doktor Józef Dworzaczek zapłacił najwyższą cenę za swą działalność. Za uczestnictwo w powstaniu skazany na śmierć, potem zamieniono wyrok na 12 lat ciężkich robót na Sybirze, zmarł tam w 1868 roku. Augustyn Thugut - lekarz powiatowy w Łęczycy od 1872 roku, był zalożycielem straży pożarnej i jej pierwszym prezesem. Pierwszym lekarzem ordynującym w łęczyckim szpitalu był magister medycyny i chirurgii - Antoni Kochowski. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku, Łęczycki szpital przeszedł pod zarząd Powiatowej Rady Dobroczynności Publicznej, a od 1919 roku szpital utrzymywany był przez Powiatowy Związek Komunalny. W 1920 roku po raz pierwszy występuje problem budowy nowego szpitala w Łęczycy. Z projektem budowy występują władze powiatowe w dwa lata później. Jednakże ówczesna sytuacja gospodarcza państwa i powiatu nie pozwala nawet na prowadzenie bieżących remontów budynku. W 1921 roku obsada etatowa łęczyckiego szpitala przedstawiała się następująco: ogółem w szpitalu zatrudnionych było 13 osób, w tym - jeden lekarz - Dr. Ziemnicki, intendent, felczer, gospodyni, trzy pielęgniarki, posługacz pierwszego stopnia, praczka, kucharka, dwóch posługaczy drugiego stopnia ( furtian i pastuch) i szwaczka. Funkcje pielęgniarek pełniły siostry miłosierdzia (zakonnice). Lata trzydzieste dla łęczyckiego szpitala to okres intensywnej rozbudowy.W 1930 roku uzyskano z Wydziału Powiatowego dotacje w wysokości 10 tysięcy złotych na urządzenie sali operacyjnej. Jednocześnie przystąpiono do budowy tzw. "dobudówki", w której w 1939 roku otwarto oddział położniczy. W 1932 roku na wniosek dyrektora dr. Antoniego Rutkowskiego przystąpiono do budowy pawilonu na oddział chorób zakaźnych. W następujących latach działalność szpitala uległa pewnemu ograniczeniu. Sytuacja zaczęła się zmieniać na lepsze. Od 1937 roku, to jest w czasie działalności dyrektora Kuśnierczyka. W 1938 roku zakupiono dla szpitala aparat Rentgena za sumę 21.136 złotych. Oddano do użytku barak dla zakaźnie chorych za 10.000 złotych. Wybuch wojny we wrześniu 1939 roku, tak jak cały kraj, zmusił łęczycki szpital do nadzwyczajnych wysiłków. Jak przystało na tak zasłużoną placówkę, która od wielu pokoleń służyła zdrowiu społeczeństwa łęczyckiego, z nadzwyczajną ofiarnością udzielano pomocy rannym żołnierzom września, a zwłaszcza uczestnikom walk nad Bzurą. Problem budowy nowego szpitala w Łęczycy pozostaje nadal otwarty. Łęczyccy lekarze i inni działacze czynili nadal starania o jego budowę. W 1967 roku starania te zostały uwieńczone sukcesem. Wprowadzono do realizacji nowy projekt szpitala na 365 łóżek. Zakończenie budowy nowego szpitala nastąpiło 30 czerwca 1973 roku, w tym dniu bowiem budowlani przekazali obiekt użytkownikowi. Po usunięciu drobnych usterek przeniesiono w sierpniu tego roku chorych ze starego szpitala do nowego obiektu. Sukcesywnie otwierano nowe oddziały jak dziecięcy, wewnętrzny I i laryngologiczny, nowe pracownie i poradnie, których poprzednio nie było. W Łęczyckim szpitalu są obecnie 2 oddziały chirurgiczne, 2 oddziały wewnętrzne, oddział dziecięcy, laryngologiczny, ginekologiczno-położniczy, noworodkowy i zakaźny. Rozbudowano znacznie dział diagnostyczny, wyposażono szpital w nowoczesny sprzęt radiologiczny. ZOZ-em kieruje lekarz medycyny Andrzej Pietruszka. Ordynatorami poszczególnych oddziałów są specjaliści w danej dziedziny medycyny. Pozwolę sobie wymienić: p. dr Andrzej Jaśkiewicz kieruje od początku oddziałem chirurgicznym jak i pani Anna Wojciechowska oddziałem noworodkowym, p. dr Danuta Józiewicz kieruje oddziałem zakaźnym, dr Zbigniew Grzybowski - oddz. Chir. I, p. dr Wojciech Woźniak - wewn. I, a dr n. med. Lech Górski - wewn. II o profilu kardiologicznym, p. dr Zbigniew Słodki - oddz. położniczo-ginekologicznym, oddziałem dziecięcym - p. dr Grażyna Kasierska - Rogalska. Dla upamiętnienia zasług poniesionych dla łęczyckiego szpitala i społeczeństwa Regionu Łęczyckiego w głównym holu starego szpitala wmurowano w 1978 roku tablicę pamiątkową następującej treści " Pamięci wybitnych lekarzy patriotów i społeczników Ferdynandowi i Józefowi Dworzaczkom - pracownicy Zespołu Opieki Zdrowotnej. Chciałbym przybliżyć Państwu sylwetki tych dwóch lekarzy. Dr Ferdynand Dworzaczek ur. w 1804 roku wybitny lekarz XIX w., ojciec filozofii medycyny w Polsce, twórca ośrodka klinicznego w Warszawie, z którego wyszedł dr Tytus Chałubiński, osiadł w 1847 r. w Topoli pod Łęczycą, gdzie pracował do końca życia. Zmarł w 1876 roku. Pomimo postępującej utraty wzroku leczył miejscową ludność oraz dyktował wiele rozpraw zamieszczonych w warszawskiej prasie lekarskiej. Cieszył się wielkim szacunkiem graniczącym z uwielbieniem. Nazywano go " świętym ślepym doktorem". W powstaniu listopadowym w 1931 roku, kierował na polecenie Rządu Narodowego akcją zwalczania cholery, za co otrzymał Krzyż Virtuti Militari. Dr Józef Dworzaczek ur. w 1830 r. również jak brat Ferdynand kształcił się w wielu ośrodkach europejskich. Pracę rozpoczął w Warszawie pod kierunkiem dr Tytusa Chałubińskiego. Od 1860 roku został dyrektorem i ordynatorem Szpitala w Łęczycy. "Zasadą moją pisał o sobie - było biednych mieszkańców miasta i wsi leczyć darmo i o ile mogłem, pomagać im biorąc na siebie koszta ich kuracji". Szczególną rolę odegrał dr Józef Dworzaczek w przygotowaniach do powstania styczniowego w 1863 roku. Znana na terenie całego powiatu postać lekarza społecznika ułatwiła mu kontakty z ugrupowaniami patriotycznymi. Został mianowany naczelnikiem cywilnym powiatu łęczyckiego, a w chwili wybuchu powstania, nie mogąc doczekać się dowódcy wojskowego objął komendę nad oddziałem. Oddział dr Józefa Dworzaczka stoczył z wojskami carskimi 24 lutego 1863 roku bitwę pod Dobrą koło Łodzi, w której powstańcy zostali rozbici, a Józef Dworzaczek wraz z innymi dostał się do niewoli. Sąd wojskowy skazał dr Józefa Dworzaczka na karę śmierci, zmieniając wyrok na 12 lat ciężkich robót w kopalniach syberyjskich. Powodem ułaskawienia była pomoc lekarska, jakiej dr Józef Dworzaczek udzielił rannym żołnierzom rosyjskim. Na Syberii dr Józef Dworzaczek pełnił funkcję ordynatora szpitala więziennego, zajmując się losem najbardziej potrzebujących. Założył kasę pomocy koleżeńskiej, przez co został posądzony o zbieranie pieniędzy na broń dla zabajkalskich powstańców. Stało się to przyczyną przewiezienia dr Józefa Dworzaczka na daleką północ do Wilujska. Trudne warunki klimatyczne i całkowite odosobnienie spowodowały stałe pogarszanie się stanu zdrowia i doprowadziły do śmierci na zesłaniu w 1868 roku. Postacią zasługującą na omówienie jest dr Maksymilian Ziemnicki, który stanowisko dyrektora łęczyckiego szpitala objął w 1903 roku. Był on jednocześnie lekarzem ordynującym. Młody, energiczny, pełen zapału do pracy, przyczynił się poprzez poczynione zmiany organizacyjne tej placówki do polepszenia i dostępności świadczonych usług. On to spowodował utworzenie Komitetu Obywatelskiego,który rozpocząłstarania w Warszawie o skierowanie do pracy w szpitalu sióstr zakonnych. Starania te zostały uwieńczone sukcesem, bowiem w 1905 roku władze zakonne przyznały łęczyckiemu szpitalowi trzy siostry. Nie było dla nich mieszkań, a taki warunek był stawiany przy ich skierowaniu do Łęczycy, wobec czego dr Ziemnicki odstąpił im własne mieszkanie przyszpitalne. Funkcję dyrektora szpitala dr Ziemnicki pełnił jeszcze po uzyskaniu niepodległości w 1918 roku, pracując następnie jako lekarz miejski. W czasie II wojny światowej został przez Niemców aresztowany, przetrzymywany w łęczyckim więzieniu, a następnie wywieziony do Generalnej Guberni. Po zakończeniu wojny wraca do Łęczycy i pracuje w lecznictwie otwartym. Umiera nagle w wieku 84 lat w 1953 roku wracając od chorego. Następnym lekarzem zasługującym na przedstawienie jest dr Stanisław Żółkowski, długoletni lekarz powiatowy w Łęczycy, lekarz szkół łęczyckich i aktywny działacz społeczny. Był członkiem Rady Miejskiej Łęczycy, wieloletnim prezesem Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół", Ochotniczej Straży Pożarnej oraz oddziału PCK w Łęczycy. W 1908 roku został mianowany naczelnym lekarzem Szpitala Św . Mikołaja w Łęczycy. W 1912 roku został mianowany lekarzem powiatowym. Wchodził w skład wspomnianego już Komitetu Obywatelskiego miasta Łęczycy, powstałego 4 sierpnia 1914 roku. Wśród mieszkańców Łęczycy dr Żółkowski był niezmiernie popularny. Wpływ na to miała duża aktywność społeczno-zawodowa oraz ujmujący sposób bycia. Zmarł w czasie Świąt Bożego Narodzenia 1942 roku, pochowany na cmentarzu w Tumie . Po wojnie jego zwłoki przeniesiono do grobu rodzinnego w Łęczycy. Dnia 5 września 1992 roku zmarł ordynator Oddziału Chirurgicznego I łęczyckiego szpitala lekarz medycyny Hieronim Tytus Pawlak. Przez całe swe życie nie oszczędzał się, na wszystkich stanowiskach dał się poznać jako doskonały lekarz, całkowicie zaangażowany w ratowanie ludzkiego życia. Cechowała go żarliwa wiara w człowieka, był doskonałym przełożonym, życzliwym kolegą i przyjacielem oraz wychowawcą młodych kadr medycznych. Wyspecjalizował liczne grono doskonałych chirurgów. Nikomu nie odmawiał pomocy. Wzorowy lekarz, wyróżniał się nieskazitelną postawą moralno - etyczną, był człowiekiem niezwykłej skromności i wielkiego serca. Było jeszcze wielu lekarzy zasługujących na ich przedstawienie. Jednak czas nie pozwala mi nakreślić ich sylwetek, którzy nie zważając na porę dnia i nocy nieśli pomoc jej potrzebującym. Chciałbym, aby przedstawiony tu rys historyczny ocalił od zapomnienia szlachetnych i śmiałych lekarzy, gorących patriotów, których życie splotło się silnymi więzami z Ziemią Łęczycką. Od 21 grudnia 1996 roku jesteśmy Samodzielnym Publicznym Zakładem Opieki Zdrowotnej. W tym okresie przeprowadzamy proces restrukturyzacji ZOZ-u. Pragnę nadmienić, że liczba łóżek w szpitalu zostaje dostosowana do potrzeb oraz możliwości finansowych i zostaje zredukowana z 327 do 227 łóżek szpitalnych.

 
 
Grupa Adweb
 
Grupa Adweb